پارگی ACL چگونه اتفاق می افتد؟

پارگی رباط صلیبی قدامی (ACL) در بین ورزشکاران و افراد فعال در تمام سنین کاملاً رایج است.

ACL چیست؟

رباط صلیبی قدامی (ACL) یکی از چهار رباط اصلی مفصل زانو است. به حفظ ثبات چرخشی زانو کمک می کند و از لغزش استخوان ساق پا در جلوی استخوان ران جلوگیری می کند. ACL در مرکز زانو قرار دارد و با رباط متقاطع خلفی (PCL) کار می کند تا حرکت جلو به عقب زانو را تثبیت کند. ACL از حرکت بیش از حد به جلو و درشت نی و PCL از حرکت بیش از حد به عقب استخوان درشت نی جلوگیری می کند. رباط جانبی داخلی (MCL) و رباط جانبی (LCL) در امتداد خارج (LCL) و داخل (MCL) زانوی شما قرار دارند. MCL و LCL در جلوگیری از حرکت استخوان درشت نی به سمت داخل (MCL) یا خارج (LCL) کار می کنند.

ACL به ویژه در هنگام چرخش یا فعالیت های ورزشی پهلو به پهلو یا در نتیجه ضربه آسیب پذیر است. پارگی ACL یک آسیب شایع در ورزشکاران در تمام سطوح است. این امر به ویژه در ورزش هایی با حرکت پا، پرش و چرخش زیاد، مانند فوتبال، بسکتبال، اسکی و فوتبال رایج است. جراحی ACL اغلب برای درمان پارگی مورد نیاز است.

پارگی ACL چیست؟

پارگی ACL زمانی است که رباط صلیبی قدامی به طور جزئی یا کامل پاره می شود. بیشتر پارگی های ACL پارگی کامل هستند و می توانند از استخوان ران، درشت نی (استخوان ساق پا) یا در مرکز رباط پاره شوند. شایع ترین محل برای پارگی مرکز رباط است.

تفاوت بین رگ به رگ شدن ACL و پارگی ACL چیست؟

پارگی ACL پارگی کامل یا پارگی رباط است. رگ به رگ شدن ACL یک کشش به رباط است، اما رشته های رباط دست نخورده باقی می مانند.

آیا پارگی ACL به خودی خود بهبود می یابد؟

هنگامی که ACL پاره شود، نمی تواند دوباره رشد کند یا به خودی خود بهبود یابد. جراحی تنها راه برای درمان پارگی ACL است. با این حال، همه کسانی که ACL خود را پاره کرده اند، لزوماً به جراحی نیاز ندارند. در برخی مواقع، ACL می‌ تواند اسکار ایجاد کند که فاصله بین انتهای پاره‌ شده رباط را پل می‌ کند و منجر به بازیابی ثبات زانو می‌ شود و به بیماران اجازه می‌ دهد بدون علائم به فعالیت‌ های خود بازگردند. این گزینه درمانی به طور کلی برای بیماران مسن در نظر گرفته شده است.

پارگی نسبی ACL در مقابل پارگی کامل ACL چیست؟

در ACL نسبی پاره شده، فقط برخی از الیافی که رباط را تشکیل می دهند آسیب دیده یا پاره می شوند، در حالی که برخی دست نخورده باقی می مانند. در یک پارگی کامل ACL، تمام رشته های رباط پاره می شوند.

چه کسی ACL خود را پاره می کند؟

افراد در هر سنی، شرایط فیزیکی و توانایی ها می توانند ACL را پاره کنند. زنان فعال، جوان، به دلیل عوامل متعددی از جمله مکانیک فرود، آناتومی مفصل زانو، شلی ذاتی بافت‌ ها، نسبت به مردان هم سن بیشتر آسیب‌ های ACL را تجربه می‌ کنند. زنان همچنین در آینده در معرض خطر بیشتری برای آسیب ACL در زانوی طرف مقابل (مقابل، بدون آسیب) هستند. تحقیقات فعلی بر توسعه استراتژی هایی برای جلوگیری از آسیب های ACL در همه ورزشکاران و جلوگیری از آسیب مجدد یا آسیب های جدید در آینده تمرکز دارد.

آسیب های ACL نیز در کودکان رایج است، به خصوص که ورزش های جوانان به طور فزاینده ای رقابتی می شوند. تا همین اواخر، درمان ACL برای کودکان و نوجوانان منحصراً غیر جراحی بود. این به این دلیل بود که تکنیک‌ های سنتی جراحی ACL می‌ توانند باعث ایجاد اختلاف طول پا یا تغییر شکل رشد در کودکان در حال رشد شوند. با این حال، تکنیک‌ های جدیدتر جراحی، درمان جراحی را به گزینه‌ ای برای بسیاری از کودکان و نوجوانان تبدیل کرده است.

چگونه ACL خود را پاره می کنید؟

پارگی جزئی یا کامل ACL (پارگی) اغلب در طول یک حرکت چرخشی ناگهانی اتفاق می‌ افتد، که در آن فرد به سرعت می‌ ایستد و جهت را تغییر می‌ دهد، به خصوص در حین چرخش یا فرود پس از پرش. ضربه ناگهانی و پرانرژی به زانو نیز می تواند باعث پارگی ACL شود.

پارگی ACL می تواند با آسیب به سایر بافت های زانو، از جمله مینیسک، غضروف و سایر رباط های زانو (MCL، PCL، LCL) همراه باشد. شایع ترین آسیب مرتبط با پارگی ACL پارگی منیسک است. منیسک داخلی  یا جانبی (خارجی) می تواند با پارگی ACL پاره شود. رگ به رگ شدن یا پارگی MCL همچنین می تواند با پارگی ACL همراه باشد و در بیمارانی که در حین اسکی آسیب می بینند ACL شایع است. انجام تمرینات خاص، به ویژه به عنوان بخشی از یک برنامه پیشگیری از آسیب هدایت شده، می تواند شانس پارگی ACL را کاهش دهد.

پارگی‌ های ACL که همراه با آسیب‌ های متعدد رباط‌ های دیگر رخ می‌ دهند، معمولاً در نتیجه آسیب‌ های پرانرژی مانند تصادف رانندگی هستند.

علائم پارگی ACL چیست؟

علائم متداول پارگی ACL شامل صدای ترکیدن در زمان آسیب، درد زانو، تورم و بی ثباتی زانو، به ویژه در حین فعالیت تحمل وزن است.

وقتی ACL خود را پاره می کنید چه اتفاقی می افتد؟

هنگامی که فردی ACL خود را پاره می کند، اغلب گزارش می دهد که در لحظه وقوع پارگی صدایی شنیده می شود. زانو به سرعت متورم می شود و در بسیاری از موارد احساس ناپایداری می کند. با این حال، در برخی از پارگی‌ های کمتر شدید، این علائم ممکن است خفیف باشند. این امر به ویژه در افرادی که سبک زندگی آنها شامل فعالیت بدنی شدید نیست بیشتر است.

فردی که دچار پارگی نسبی ACL است ممکن است درد، تورم و بی ثباتی مفصل زانو داشته باشد، اما درجه هر سه ممکن است به میزان پارگی و فرد بیمار بستگی داشته باشد. اگر ACL به طور کامل پاره شود، بی ثباتی در زانو ایجاد می شود که باعث احساس جابجایی یا کمانش ناگهانی می شود. در این صورت قادر نخواهید بود:

_ بپرید و روی زانو فرود بیایید
_ بدوید و سپس جهت را تغییر دهید
_ چرخش سریع روی زانو

اگر فکر کنم ACL خود را پاره کرده ام، چه زمانی باید به پزشک مراجعه کنم؟

اگر دچار آسیب دیدگی زانو شده اید و فکر می کنید که ACL خود آسیب دیده است، باید این مراحل را دنبال کنید:

_  ساق پا  را بالا بیاورید.
_ کاهش التهاب زانو با موارد زیر
_ اعمال یخ
_ مصرف داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی (NSAIDs) مانند ایبوپروفن
_ در اسرع وقت با ارتوپد یا پزشک ورزشی مشورت کنید.

پزشک زانوی شما را معاینه می‌کند و عکس‌ برداری با اشعه ایکس می‌ گیرد و احتمالاً بر اساس معاینه و صحبت با پزشک، MRI را برای بررسی آسیب‌ های رباط‌ها، منیسک یا غضروف‌ تان توصیه می‌ کند.

پارگی ACL چگونه تشخیص داده می شود؟

پزشک معمولاً می تواند پارگی ACL را از معاینه فیزیکی تشخیص دهد، اگرچه تصویربرداری رزونانس مغناطیسی (MRI) مفید است. معاینه فیزیکی بخش مهمی از ارزیابی شما است و در طول ویزیت پزشک انجام می شود. بر اساس معاینه شما، پزشک ممکن است MRI زانوی شما را توصیه کند. MRI می تواند به تعیین اینکه آیا آسیب های دیگری مانند غضروف یا منیسک رخ داده است یا خیر کمک می کند.

تشخیص پارگی ACL جزئی در مقابل کامل

برای تعیین اینکه آیا پارگی جزئی یا کامل است، پزشک چندین آزمایش دستی انجام می دهد و دستور MRI را می دهد. آزمایشات شامل:

تست لاچمن: پزشک سعی می کند استخوان ساق پا را از استخوان ران دور کند. اگر ACL پاره شود اما همچنان سالم باشد، استخوان ها حرکت نمی کنند یا فقط اندکی این کار را انجام می دهند.

تست شیفت محوری: بیمار به پشت دراز می کشد در حالی که پزشک پای او را بلند می کند و فشار چرخشی روی زانو وارد می کند. اگر استخوان ها جابجا نشوند، آزمایش منفی است.

آیا پارگی ACL بدون جراحی قابل درمان است؟

جراحی برای همه بیماران ضروری نیست. درمان های محافظه کارانه اصلی استراحت و داروهای ضد التهابی برای کاهش درد و التهاب همراه با فیزیوتراپی برای کمک به تقویت ماهیچه های پای شما هستند. در بیمارانی که فقط پارگی جزئی دارند، درمان غیر جراحی ممکن است یک گزینه باشد. برخی از بیمارانی که پارگی کامل ACL دارند نیازی به جراحی ندارند و می توانند به فعالیت هایی مانند دوچرخه سواری یا دویدن با یا بدون بریس بازگردند. پزشک تمام گزینه های درمانی را با شما در میان خواهد گذاشت.

معایب احتمالی درمان های غیرجراحی

نتیجه طولانی مدت برای بیمارانی که به صورت غیر جراحی درمان می شوند متفاوت است. کسانی که به فعالیت های نامحدود باز می گردند، احتمالاً با حرکات پهلو به پهلو یا چرخش، کمی بی ثباتی زانو را تجربه می کنند. در غیاب ACL دست نخورده – حتی زمانی که هیچ آسیب دیگری وجود ندارد – منیسک ها (پدهای غضروفی که استخوان هایی را که در مفصل زانو به هم می رسند را محافظت می کند) در حین فعالیت های چرخشی یا چرخشی خطر آسیب بیشتری دارند. اکثر بیمارانی که در فعالیت هایی مانند دویدن یا دوچرخه سواری شرکت می کنند، ممکن است بتوانند بدون مداخله جراحی برای آسیب ACL برگردند.

چه زمانی جراحی لازم است؟

انتخاب جراحی معمولا بر اساس سبک زندگی بیمار است. در ورزشکاران و سایر افراد در هر سنی که مایل به ادامه فعالیت های بدنی سخت هستند، اغلب به جراحی بازسازی ACL نیاز است. اگر آسیب خیلی شدید نباشد، برخی از بیمارانی که نیازی به انجام ورزش های شدید یا کار فیزیکی ندارند، ممکن است بتوانند بدون جراحی ادامه دهند و همچنان سبک زندگی فعال و سالمی داشته باشند. بسیاری از افراد مبتلا به ACL پارگی که درمان‌ های محافظه‌ کارانه و غیرجراحی دریافت می‌ کنند، می‌ توانند شنا کنند، آهسته دویده و از اکثر تجهیزات موجود در باشگاه یا باشگاه استفاده کنند.

با این حال، بدون جراحی، خطر ابتلا به آرتروز زانو افزایش می یابد. یک مطالعه HSS روی 40 بیمار جراحی و غیرجراحی طی بیش از 10 سال نشان داد که اثرات طولانی مدت پارگی ACL بدون جراحی شامل آسیب به غضروف اطراف است که با گذشت زمان بدتر می شود. MRI که بین 7 تا 11 سال انجام شد نشان داد که بیمارانی که بازسازی ACL انجام ندادند، شش برابر بیشتر در معرض دژنراسیون غضروف در استخوان ساق پا و پنج برابر بیشتر در معرض دژنراسیون در کاسه زانو بودند. تمام خطرات و مزایای درمان جراحی و غیرجراحی را با پزشک خود در میان بگذارید.