بدن انسان برای انجام حرکات روزمره مانند راهرفتن، نشستن، ایستادن و حتی تعادل داشتن در حالت سکون، به ساختارهای پیچیدهای نیاز دارد. یکی از مهمترین بخشهای بدن که در این فرآیند نقش دارد، لگن (Pelvis) است. لگن مانند یک حلقه استخوانی در قسمت پایین تنه قرار گرفته و وظیفه دارد که وزن بدن را در حالت ایستاده و در زمان حرکت، از بالا به اندامهای تحتانی منتقل کند. علاوه بر این، لگن محل عبور اعصاب، رگها و محافظ اندامهای داخلی شکم و لگن نیز هست. در این مقاله از سایت دکتر مفاخر میخواهیم به زبان ساده و قابلفهم، آناتومی لگن، نقش آن در تعادل بدن و اهمیت حفظ سلامت آن را بررسی کنیم. با ما تا پایان این مطلب همراه باشید.
ساختار آناتومی لگن
لگن از سه استخوان اصلی تشکیل شده است:
ایلیوم (Ilium): بزرگترین بخش لگن که در قسمت بالا و پهلوی بدن قرار دارد.
ایسکیوم (Ischium): بخش پشتی و پایینی لگن که هنگام نشستن روی آن تکیه میدهیم.
پوبیس (Pubis): قسمت جلویی لگن که در محل تلاقی دو استخوان لگن به هم متصل میشود.
این استخوانها در کودکی جدا از هم هستند و در دوران نوجوانی و بلوغ در نقطهای به نام استابولوم (Acetabulum) به هم متصل میشوند؛ جایی که سر استخوان ران در آن قرار گرفته و مفصل ران (Hip Joint) را تشکیل میدهد. لگن از طریق مفصل ساکروایلیاک (Sacroiliac Joint) به ستون فقرات و از طریق مفصل ران به اندامهای تحتانی متصل است.

عضلات مرتبط با لگن
عضلات متعددی به لگن متصل هستند که وظایف متفاوتی دارند:
عضلات گلوتئال (سرینی): بزرگترین عضله بدن (گلوتئوس ماکسیموس) در این ناحیه است که در حرکت ران و حفظ تعادل بدن نقش دارد.
عضلات کف لگن: مجموعهای از عضلات ظریف که در نگهداری اندامهای داخلی شکم و لگن و کنترل ادرار و مدفوع مؤثرند.
عضلات لگنی-کمری (Iliopsoas): از قویترین عضلاتی که در حرکت ران به سمت بالا و تعادل بدن مؤثرند.
نقش لگن در حفظ تعادل بدن
لگن بهعنوان مرکز ثقل بدن شناخته میشود. در زمان ایستادن، نشستن و راهرفتن، لگن نقش مهمی در توزیع وزن بدن دارد. مرکز ثقل بدن تقریبا در سطح دومین مهره خاجی (S2) قرار دارد؛ دقیقا در وسط لگن. نحوه قرارگیری لگن بر تعادل بدن تأثیر زیادی دارد. اگر لگن در حالت طبیعی خود نباشد، باعث جابجایی مرکز ثقل و ایجاد مشکلاتی مانند کمردرد، درد زانو، درد لگن و اختلال در راهرفتن میشود.
وظایف لگن در تعادل:
انتقال وزن بدن از بالا به پاها در حالت ایستاده.
حفظ تعادل بدن در زمان ایستادن روی یک پا یا تغییر وضعیت.
کمک به هماهنگی حرکات در فعالیتهایی مثل راهرفتن، دویدن، خم شدن و چرخش بدن.
محافظت از اندامهای داخلی شکم، مثانه، رحم و مقعد.
مطالعات بیومکانیک نشان دادهاند که افرادی که زاویه لگن غیرطبیعی دارند (مثلاً شیب لگن زیاد یا کم)، در حفظ تعادل بدن دچار مشکل میشوند و بیشتر در معرض کمردرد و آسیبهای اسکلتی-عضلانی قرار دارند.
تفاوت آناتومی لگن در زنان و مردان
از ویژگیهای جالب لگن این است که در زنان و مردان تفاوتهای قابلتوجهی دارد. این تفاوتها به دلیل نیاز بدن زنان به زایمان و تغییرات در طول بارداری ایجاد شده است.
| ویژگی | لگن مرد | لگن زن |
|---|---|---|
| پهنا | باریکتر | پهنتر |
| دهانه لگن | کوچکتر | بزرگتر و گردتر |
| استخوان ایلیوم | شیبدارتر | بازتر |
| استابولوم | عمودیتر | افقیتر |
همین تفاوتها باعث میشود الگوی حرکتی و تعادلی در زنان و مردان کمی متفاوت باشد. بهطور مثال زنان در دوران بارداری بهعلت جابجایی مرکز ثقل بدن و افزایش وزن در بخش جلویی بدن، باید لگن و بدن را متعادلتر نگه دارند.

آسیبها و اختلالات شایع در ناحیه لگن
ناحیه لگن بهدلیل نقش حیاتی خود، در معرض آسیبها و مشکلات زیادی قرار دارد.
شایعترین اختلالات ناحیه لگن عبارتند از:
کمردرد و درد لگن ناشی از عدم تعادل لگنی
آرتروز مفصل ران
شکستگی لگن در سالمندان
دردهای عضلانی و سندرم پیریفورمیس
اختلال عملکرد عضلات کف لگن (بیاختیاری ادرار و مشکلات جنسی)
پژوهشها ثابت کردهاند که برنامههای تمرینی مخصوص تقویت لگن (مانند یوگا، پیلاتس و تمرینات کف لگن) میتوانند در پیشگیری و درمان بسیاری از این مشکلات مؤثر باشند.
راهکارهای حفظ سلامت لگن
برای حفظ سلامت لگن و پیشگیری از آسیبها، رعایت نکات زیر توصیه میشود:
حفظ وضعیت صحیح بدن در حالت نشسته و ایستاده
تقویت عضلات اطراف لگن و کمر
انجام حرکات کششی و تمرینات تعادلی
جلوگیری از افزایش وزن و چاقی
انجام ورزشهای کمفشار و مناسب مانند پیادهروی و شنا
لگن، یکی از مهمترین اجزای بدن در حفظ تعادل، حرکت و سلامت ارگانهای داخلی است. این ساختار پیچیده استخوانی و عضلانی، وزن بدن را در حالات مختلف به اندامهای تحتانی منتقل میکند و با حفظ مرکز ثقل، نقش اصلی در تعادل بدن ایفا مینماید. آشنایی با آناتومی لگن، تفاوتهای آن در زنان و مردان، آسیبهای شایع و راهکارهای حفظ سلامت آن میتواند در زندگی روزمره و پیشگیری از مشکلات حرکتی و اسکلتی-عضلانی اهمیت زیادی داشته باشد.


